Opruimen kan op veel terreinen.

Het meest voor de hand liggend terrein is misschien je huis. In je huis kunnen zich in de loop van jaren vele spullen genesteld hebben. Dat doen die spullen natuurlijk niet uit zichzelf. Iemand zet die spullen neer, iemand kan of wil geen afscheid nemen van bepaalde spullen. 
Ik heb 3 kinderen en dus heb ik baby/kinderkleertjes, kinderschoenen, schaatsen, tekeningen, spelletjes, schoolrapporten, gewonnen prijzen en kinderboeken. Nee, die kan ik niet weggooien. Echt niet. Mijn eigen kinderboeken kan ik ook niet weggooien, zoals "Dubbele Lotje" of "Paddeltje" en boeken over Saskia en Jeroen. Een stapel "Suske en Wiske". De sprookjes van Grimm met tekeningen van Anton Piek, de sprookjes van Hauff met schitterende illustraties, of een kookboek uit de jaren 30 van de vorige eeuw. Bak- en kookboeken: stapels heb ik ervan. Heerlijkheden van chocolade, over muffins & scones & co, vegetarisch koken, zelfs een tsjechisch kookboek en een boekje "Mina Bakgraag", Indisch, als ook een kookboek met allerlei Aziatische lekkernijen door Pearl S. Buck.
Geschiedenisboeken over Nederland, de regio Twente, romans van allerlei schrijvers in het Nederlands, Duits, Frans en Engels. En ja, dat boek over de Ramp van Enschede in mei 2000 wil ik zeker behouden.
Tuinboeken en boeken over planten, heesters en bomen.
Boeken uit de feministisch hoek, en over opvoeding, ontwikkelingspsychologie, onderwijskunde en wat dies meer zij. Detectives en thrillers.
Nee, al die schatten gooi ik niet weg. Ik ben aan mijn boeken gehecht; ze horen bij mij en mijn leven. Zij liepen met me mee in mijn leven en ik met deze boeken: we trokken samen op in de uren die ik door bracht in de onverwarmde voorkamer in mijn ouderlijk huis, waar ik de boeken uit de boekenkast van mijn ouders verslond. De boeken die ik las, toen ik op kamers woonde in Den Haag. De boeken die ik las toen mijn kinderen klein waren en zij in bed lagen en de boeken die ik bestudeerde bij diverse opleidingen.
De boeken die ik tijdens schier eindeloos lijkende nachten las, toen mijn moeder op weg was naar haar levenseinde.

Of gewoon omdat ik erg graag lees en snuffel in boeken.

Die gooi ik toch niet weg!

Iets moeilijker wordt het met andermans spullen. Zoals die van mijn ex. Voor mij van nul en generlei waarde, maar voor hem?
Alhoewel? Houtbrokjes, latten met spijkers en schroeven er in; nog meer latjes en latten, een soortement aanrechtblok met roestvrij stalen blad, dat toch was gaan roesten, gebroken badkamer- en keukentegels, snippers en stukken gipsplaat waar geen hond nog wat mee kan. Een platenspeler met een enorm dashboard ernaast, loodzwaar, uit het jaar prik. Versterkers. Microfoonstandaards. Gerbroken blad van een pooltafel of zoiets.
Veel andere stukken elektronische apparatuur met voor mij onduidelijke functies. Ook loodzwaar.
Dozen (heel veel lege dozen…..), doosjes en bakjes met schroefjes, zekeringetjes, buizen, draadjes, printplaten en -plaatjes. Duizenden vellen papier met proefwerken en proefwerkopgaven, werkstukken, gestapeld in een boekenkast, stapels schoolboeken die niemand meer gebruikt, laat staan inkijkt, want er zijn inmiddels vele nieuwe methoden verschenen. Dat houdt de uitgevers in leven, evenals de schrijvers. Stapels studiemateriaal van lang voorbije studies.  
Twee zitbanken, waarin sinds jaren niemand meer gezeteld heeft, kapotte lampen, een nooit gebruikt darts board, geluidsboxen, kilometers kabels, ontelbare stekertje, draadjes en heel veel onduidelijke frutsels.

Ach, wat ik in dozen kon pakken, zit nu in dozen en ik heb ongeveer 30 dozen naar een van de vier kelderruimtes gejsouwd.
3 Dagen heb ik spullen van mijn ex ingepakt en gesjouwd. Hij deed en doet het namelijk zelf niet. Ja, nu het ingepakt is, heeft ie een aantal dozen opgehaald.
Net als toen hij vorig jaar niet wist hoe snel hij moest vertrekken en slechts een tas met kleren en toiletspullen meenam. Nadat hij zijn vrijgezellenonderkomen had gevonden, haalde hij een bed en nog enkele zaken op.